چرا امام حسين (ع) اهل بيت (ع) را به كربلا آورد ؟

سيد بن طاووس اعلي الله مقامه مي فرمايد: ممكن است يكي از جهاتي كه باعث شد امام حسين (ع) حرمسرا و زنان و دختران خود را به همراه بياورد اين باشد كه اگر آنان را در حجاز يا شهر ديگر به‌جا مي گذاشت، يزيد بن معاويه كه لعنت هاي خدا بر او باد متعرض آنها مي شد و آنها را تحت شكنجه و آزار قرار مي داد تا بدينوسيله از مبارزه و شهادت حسين (ع) جلوگيري كند، گرفتاري زنان در دست يزيد باعث شود امام(ع) از انجام وظيفه بزرگ و رسيدن به مقامات سعادت محروم بماند.

مضافا بر اينكه امر خدا تعلق بر اين گرفته بود كه امام حسين (ع) از همه چيز خود حتي زن و فرزند در راه خدا بگذرد تا از امتحان الهي سرافراز در آيد. زنان اهل بيت بخودي خود مناديان گروهي عزت و شرافت و مكملين نهضت عاشورا بودند و تا رسوايي باطل و روشن شدن حق از پاي ننشستند، آنها در حقيقت نهضت حسين(ع) را تكميل نمودند و با پيام رساني انقلابي خود نگذاشتند دشمن از شهادت امام حسين(ع) سوء استفاده كند، يعني خون امام و شهداي كربلا را پايمال كند.

تحمل همان ناله ها و شيون ها و فرياد هاي احساسي زن ها و بچه ها سبب فزوني ثواب و اجر براي امام حسين (ع) و باعث ثبات نهضت شد. اگر زينب ها نمي بودند و منزل به منزل با مظلوميت خودشان، احساسات مردم را جريحه دار نمي كردند و با هوشياري و اقدام به موقع از قبيل سخنراني هاي آتشين و فرياد ها رسوايي ابن زياد و يزيد را فراهم نمي آوردند، چه كسي اين رسالت را به عهده مي گرفت ؟ دشمن حسين را كشته بود، اعلام مي‌كرد مشتي ياغي ( العياذ بالله ) خروج كرده بودند در كربلا كشتيم و تمام شد!

ديگر كسي هم نبود كه دم از دم برآرد و از جنايات ننگين يزيد پرده بردارد، اما اهل بيت اين رسالت را خوب به انجام رساندند. زينب و ام كلثوم خواهران امام حسين (ع) و فاطمه و سكينه و حتي دختر چهار ساله امام حسين (ع) ( معروف به رقيه ) لحظه به لحظه اسارت به رسوايي خاندان لعنت شده بني اميه افزوده تا اينكه مردم يزيد و ابن زياد را شماتت مي كردند، تا آنجا كه ديگر يزيد ذله شده بود و دست از اهل بيت (ع) برداشت و آنها را آزاد كرد ...

زينب كبري (س)

سر سلسله زنان شجاع نهضت امام حسين (ع) زينب كبري(س) است، او خدا شناسي بود كه در تحمل مصايب به ام المصايب لقب يافت. در عفت و نجابت ثاني زهرا (ع) بود، تنديس شرم و حيا و داراي عصمت صغري او وليه الله بود، راضي به رضاي الله و امينه الله بود، عالمه غير معلمه محبوبه رسول خدا (ص) و فاطمه زهرا (س) و اميرالمؤمنين، نايبه الزهرا، شريكه الحسين و در فصاحت و بلاغت وارث اميرالمؤمنين بود. شجاعت ملكه وجودش بود. او قهرمان كربلا بود و در صبر و مقاومت مجسمه تقوي بود، در برخورد با مصيبت ها چون كوه مقاوم و چون صخره در مقابل امواج خروشان، خم به ابرو نياورد. او كمر مصيبت را شكسته بود!

در طول نهضت عاشورا بلاگردان زن ها و بچه ها و امام سجاد(ع) بود، به عنوان مثال وقتي در كوفه پس از اينكه زينب افشاگري كرد و مردن را تهييج نمود ابن زياد (لعنه الله عليه) بسيار غضبناك شد، چون براي او افت داشت زينب را مورد ضرب و شتم قرار دهد، علي بن الحسين(ع) را احضار نمود و گفت تو كيستي ؟ زين‌العابدين(ع) فرمود: من علي بن الحسين هستم. گفت: علي بن الحسين كه در كربلا كشته شد؟ فرمود: آن شير بيشه شجاعت كه شربت شهادت نوشيد برادرم علي(ع) بود كه بر خلاف گفتار تو، مردم او را شهيد كردند نه خدا !

ابن زياد غضبش بيشتر شد و گفت: هنوز آن جراْت و توان در تو باقي است كه پاسخ مرا بدهي وگفته مرا زير پا بگذاري ؟ اينك بياييد جلادان، او را برده وگردن بزنيد! مدافعه ولايت و امانت، زينب قهرمان بي تاب شد. خود را به دامان امام سجاد (ع) انداخت و فرمود: به خدا دست از يادگار برادرم بر نمي‌دارم و از او جدا نمي شوم، اگر مي خواهي او را به قتل برساني، مرا هم با او بكش.

مرا با او بكش تا هر دو باهم

شويم آسوده از اين محنت وغم

زينب (ع) پا به پاي امام حسين(ع) در نهضت عاشورا آمد. او پسرش عون را پيشكش برادر برده بود. اگر حسين(ع) شهيد شد زينب هم با اسارت خود خط سرخ شهادت را پيمود. كاروان اهل بيت را به رهبري امام سجاد به مدينه رسانيد، الحق و الانصاف هيچ كم نگذاشت چرا كه او عقيله بني هاشم بود و يادگار حيدر .

حضرت زينب (ع) يكسال پس از امام حسين(ع) در شهر دمشق در گذشت .

منبع :http://emam-e-tanha.blogfa.com